افحسبتم انما خلقناكم عبثا وانكم الينا لا ترجعون ١١٥
أَفَحَسِبْتُمْ أَنَّمَا خَلَقْنَـٰكُمْ عَبَثًۭا وَأَنَّكُمْ إِلَيْنَا لَا تُرْجَعُونَ ١١٥
اَفَحَسِبْتُمْ
اَنَّمَا
خَلَقْنٰكُمْ
عَبَثًا
وَّاَنَّكُمْ
اِلَیْنَا
لَا
تُرْجَعُوْنَ
۟
[ أَفَحَسِبْتُمْ أَنَّمَا خَلَقْنَاكُمْ عَبَثًا وَأَنَّكُمْ إِلَيْنَا لَا تُرْجَعُونَ (١١٥) ] ئایا ئێوه‌ وا حساب ئه‌كه‌ن كه‌ ئێوه‌مان بێهوده‌ بۆ یارى و كات به‌سه‌ربردن دروست كردووه‌و ئێوه‌ ئیهمال كراون و پاداشت و لێپرسینه‌وه‌و سزا نیه‌و بۆ لای ئێمه‌ ناگه‌ڕێنه‌وه‌.